Serwis Turystyczny Świdnicy

notes (0)
    
Strona główna » Atrakcje w mieście » Mury obronne Świdnica » Mury obronne
 

Co warto zobaczyć?

 
 

Polecany nocleg

 
 
 
 

Newsletter

Chcesz być na bieżąco z wydarzeniami i ofertami ze Świdnicy? Zapisz się do newslettera
E-mail
 
 

Mury obronne

kategoria
Mury obronne,
 
Mury obronne
Zobacz galerię zdjęć
 

Mury obronne, a dokładniej rzecz biorąc ich pozostałości jakie obecnie możemy obejrzeć, zaczęto budować wokół Świdnicy w XIII wieku. Przez całe wieki były przebudowywane, rozbudowywane, niszczone i odbudowywane. Choć obecnie pozostały ich tylko niewielkie fragmenty, historia fortyfikacji jest niezwykle ciekawa i warta bliższego poznania.

Kiedy budowa murów została ukończona w roku 1623, posiadały one potrójny obronny pierścień (trzy pasy obronnych murów), przeszło 70 wież i baszt oraz siedem bram wjazdowych. Taki stan rzeczy nie trwał jednak długo, bowiem już w czasie wojny trzydziestoletniej fortyfikacje zostały mocno uszkodzone. Fortyfikacje nabrały też innego charakteru w latach 1743-1753, kiedy Świdnica została twierdzą. W roku 1807 mury zostały wysadzone przez wojska Napoleona.

Jak było wspomniane, mury zaczęto wznosić w XIII wieku, kiedy to Świdnica stała się istotnym ośrodkiem handlu i rzemiosła, a następnie zyskała miano stolicy księstwa. Tak ważny ośrodek potrzebował dobrego zabezpieczenia w postaci porządnych umocnień. Choć nie ma na to obecnie żadnych dowodów, najprawdopodobniej miasto początkowo było otoczone drewniano-ziemnym wałem. Taki właśnie system obronny był bardzo powszechny w początkach państwa polskiego. Pierwsze informacje na temat fortyfikacji miasta pochodzi z roku 1285. W roku 1313 miał miejsce pożar miasta, w wyniku którego dotychczas wzniesione umocnienia ucierpiały. Wówczas Świdnica została zwolniona na okres czterech lat z płacenia wszelkiego rodzaju świadczeń, aby w ten sposób miasto i umocnienia wokół niego mogły być możliwie jak najszybciej odbudowane. Kiedy Świdnica była oblegana przez wiele tygodni przez wojska Jana Luksemburga, króla czeskiego, nie poddała się. Książę Bolko II docenił wartość murów i zwolnił miasto z płacenia podatków przez rok oraz nakazał mieszkańcom umocnienie murów. Dzięki murom obronnym mieszkańcy Świdnicy byli w stanie oprzeć się husytom w roku 1429.

Mury obronne biegły takimi ulicami jak obecne ulice Żeromskiego, Muzealna, Konopnickiej, 1 Maja, Wrocławska i Aleja Niepodległości. Ich długość wynosiła wówczas około 2,5 kilometra. Wspomniane baszty w umocnieniach przez wieku były wielokrotnie rozbudowywane oraz podwyższane. Początkowo do miasta wiodły tylko dwie bramy takie jak Strzegomska i Dzierżoniowska, ale w XIV wieku było ich już siedem. Poza Bramą Dzierżoniowską, która później zyskała miano Dolnej i Strzegomską były to bramy Kraszowicka, Witoszowska, Kapturowa, Poszewików, która następnie była zwana Piotrową. Siódma Brama Mikołajska powstała około 1360 roku. Wieże przy bramach służyły także za mieszkania dla strażników oraz za więzienia, w basztach często przechowywano broń. W Świdnicy znajdował się także budynek zbrojowni.

Co do wspomnianego potrójnego pierścienia obronnego, drugi obwód murów został wzniesiony najprawdopodobniej w połowie XIV wieku, zaś wzmianka o trzecim pasie pochodzi z 1486 roku. Następne umocnienia Świdnicy były konieczne z racji rozwoju broni palnej. Miasto było otoczone również fosą, ale tylko jej niewielki fragment mógł mieścić wodę, ze względu na ukształtowanie tego obszaru. Aby jak najbardziej zwiększyć bezpieczeństwo miasta, wprowadzano różne przepisy. Przykładowo po godzinie 18 bramy były zamykane i poza pieszymi (po uiszczeniu odpowiedniej opłaty) nikt nie mógł dostać się do miasta.

Pozostałości po licznych budowlach obronnych cały czas są odnajdowane w chwili prowadzenia różnego rodzaju prac. I tak na przykład podczas prac wykopaliskowych w latach 70. XX wieku odkryto resztki świdnickiego zamku (niedaleko ulicy Zamkowej, Muzealnej oraz Basztowej). Przy wspomnianych wyżej bramach mieściły się kaplice, które swego czasu w razie konieczności także służyły w celach obronnych. Do teraz przetrwała tylko jedna kaplica św. Barbary mieszcząca się przy ulicy Basztowej. W tej chwili znajduje się tu Ośrodek Innowacji NOT w Świdnicy. Wyburzone kaplice nosiły między innymi wezwania św. Wawrzyńca (przy Bramie Dolnej), św. Anny (Brama Mikołajska), św. Wolfganga (Brama Kapturowa).

Kolejne umocnienia były budowane od 1747 roku z rozkazu Fryderyka II, pruskiego króla. W taki sposób rozpoczęła się budowa świdnickiej twierdzy. Najpierw zbudowano umocnienia, które miały otaczać miasto. Część murów obronnych, a także domów i kościołów na ten cel została rozebrana. Na zewnętrzny pierścień umocnień składały się forty mające gwieździsty zarys (Fort Jaworski, Szubieniczny, Ogrodowy i Witoszowski), a także fort kleszczowy (Fort Rogowy). Między fortami istniały Reduta Kościelna, Jawornicka, Ogrodowa oraz Wodna. Dodatkowo na system obronny składały się flesze i schrony podziemne, tj, hangardy. Pomimo tych i wielu innych umocnień Świdnica była zdobywana w czasie oblężeń aż pięć razy, w latach 1757, 1758, 1761, 1762, 1807. W roku 1866 Świdnicę ogłoszono miastem otwartym, a fortyfikacje zaczęto niszczyć rok później.

komentarze
 
W pobliżu
 
 
 
 
Na weekend
Konferencje, szkolenia
Imprezy integracyjne
Dla aktywnych
Z rodziną
więcej »
 

Pogoda w Świdnicy

temp.
0 °C
deszcz 0.0 cm
śnieg 0.0 cm
wiatr 0 km/h
  szczegóły »
 
 

Statystyka


gości on-line: 1
odwiedzin dzisiaj: 365
łącznie odsłon: 1351847
od dnia: 2012-01-19
czas generowania: 0.11
 
 

Zobacz także